Wie 'Vietnam' hoort, denkt aan de oorlog die de Amerikanen hier voerden met de Vietcong, de Vietnamese communistische guerrillabeweging. Op zo'n 70 kilometer van Saigon lag een netwerk van ongeveer 200 km aan tunnels waarin de Vietcong zich schuilhield. De tunnels lagen op drie niveaus. Het onderste niveau zat op zo'n tien meter diep. De tunnels waren 50 cm tot 1 meter breed, de ingang en echter waren veel kleiner (30 bij 40 cm en ... Kina paste erin!), bovendien goed verstopt. In detunnels waren keukens, noodhospitalen en andere ruimtes aangebracht.

Wij vonden het allemaal indrukwekkend. DeVietnamezen hebben alles duidelijk in beeld gebracht. Je kon goed zien hoe vindingrijk de Vietconghet Amerikaanse leger bestreed.Een klein voorbeeld daarvan: De Amerikanen gebruikten honden om de verborgen Vietnamezen op te sporen. Daarom strooiden de Vietcongsoldaten rode peper rond de luchtgaten. De honden konden dan niets meer ruiken en liepen er liever met een boog omheen. Als je zag wat er allemaal bedacht werd aan narigheid om het de Amerikanen moeilijk te maken, kun je je voorstellen dat het heel beangstigend kon zijn om op patrouille te gaan.

Een klein uurtje rijden vanaf de Cu Chi tunnels ligt een andere bezienswaardigheid: de Cao Dai-tempel. De aanhangers verenigen de elementen van het Christendom, het Boeddhisme, Confucianisme en het Taoisme in hun nieuwe godsdienst en denken zoeen ideaal geloof te hebben samengesteld. Nu telt Cao Dai ongeveer drie miljoen volgelingen. Tijdens het lopen door de tempel werd je goed in de gaten gehouden door dein het wit gekledevolgelingen. Je mocht absoluut niet op het middenpad komen, wat soms wel eens gebeurde, want de afbakening wasnogal onduidelijk, want er was bijv. geen opstaande rand of tapijt.

Toen we 's avonds weer terug waren in het hotel, zijn we in de stad wat gaan eten en hebben nog wat schalen en kommen op de markt gekocht.

Morgen gaan we Saigon weer verlaten. We gaan naar de Mekong Delta.