Na een moeilijke landing, veroorzaakt door een tyfoon die op dat moment over het noorden raasde, gingen we op weg naar het hotel in de oude wijk. Er werd ons uitdrukkelijk geadviseerd om het hotel niet meer te verlaten. We zouden getrroffen kunnen worden door omvallende bomen en losrakende elektriciteitskabels. We waren zo uitgekacheld dat we toch meteen lekker zijn gaan slapen.

De volgende ochtend was al het leed geleden. We gingen op weg met onze gids en klein reisgezelschap van 11 personen naar het mausoleum van de grote nationale held, Ho Chi Minh.

Hier kom je niet zomaar in. De bewaking houdt je goed in de gaten. Eventueel krijg je een corrigerend tikje.Iedereen wordt opgesteld in rijen van 2, geen handen op je rug of in de zakken met met een gepaste uitdrukking, zwijgend naar binnnen over de rode loper.

Oom Ho zag er nog goed uit voor zijn leeftijd. Geen wonder, want 2 maanden per jaar gaat hij naar de dokter voor groot onderhoud. Hij leek zichtbaar te genieten van de belangstelling.

Buiten kwamen we veel blije scholiertjes tegen die met hun school een bezoek aan het lijk van Ho Chi Minh hadden gewonnen. Dit was alleen voor de kinderen die goed gepresteerd hadden.Dat ze met ons op de foto konden, was mooi meegenomen. Ze konden hun lol niet op!

's Middags gingen we door de oude wijk van Hanoi lopen en maakten we voor het eerst kennis met de Vietnamese keuken. Die avond hebben we gezellig met veel mensen uit onze groep op een terras gezeten, hoog boven een druk plein waar het voortdurend een geordende chaos was: iedereen zocht zijn weg door en langs elkaar, voorrangsregels bestaan niet, gewoon kijken en rustig vooruit. En... geen lange wachttijden of opstoppingen!