Phan Thiet / Mui Ne: de laatste dagen

Shanta en Nadia, de meiden die samen met ons achtergebleven waren in Phan Thiet, hadden nog een belangrijke klus te klaren. Zij hadden namelijk al ruim voor het begin van de vakantie contact gezocht met een weeshuis in de buurt van ons laatste vakantieoord. Uit hun informatie bleek dat men dringend behoefte had aan zowat alles wat kinderen onder de 1 jaar nodig hebben. De dames hadden zich voorgenomen om de kindertjes eens lekker te verwennen met mooie nieuwe kleren en bovendien zaken als melkpoeder, luiers, babydoekjes, slabbetjes, enz. mee te nemen als zij het weeshuis zouden bezoeken.

Wij vonden dat een heel goed voornemen en gingen met hen mee naar de stad om dit alles in te kopen, waarbij wij natuurlijk ook een duit in het zakje zouden doen. We kozen voor de lokale bus. De passagiers vonden het dikke pret dat wij in hun bus zaten en keken voortdurend om naar die westerlingen die op de achterbank hadden plaatsgenomen. Of was het misschien de vreemde samenstelling van het gezelschap: één man met drie dames, van jong naar steeds een beetje minder jong?

De bus stopte juist voorbij een winkel met kinderkleding, dus dat kwam prima uit. Wij kochten een aantal schattige jurkjes en een paar dingen die ook voor jongetjes geschikt zouden zijn, de meiden gingen echter nu al flink los en stonden na enige tijd met volle armen. Vooral meisjeskleding, want er zaten veel meer meisjes dan jongetjes (!) in het weeshuis. We waren duidelijk te gretig bezig geweest, want over een korting viel nauwelijks te praten. Ook niet, nadat wij het doel van onze missie hadden uitgelegd. En dan maar beweren dat wij Nederlanders zo gierig zijn. Nou, die Vietnamezen kunnen er dan toch ook wat van!

Vervolgens naar een groot warenhuis om daar de nodige kilo's melkpoeder en al die andere zaken in te slaan. Inmiddels waren we zo zwaar geworden dat het raadzaam leek om een taxi te nemen om met al dit spul naar het hotel terug te keren.

De volgende dag, zondag, zou onze laatste in Phan Thiet zijn en daarom gingen we met zijn vieren dineren. Na het eten namen we weer een taxi, omdat we geen zin hadden om twintig minuten te gaan lopen. En voor die 90 eurocent hoef je het ook niet te laten... We gingen naar het al eerder genoemde Joe's Place. Het was weer erg gezellig daar en vooral Shanta genoot met volle teugen. Enerzijds van de klassiekers die je zo lekker mee kon zingen en anderzijds van de meer dan gewone aandacht die zij van de optredende zanger/gitarist kreeg.

Maandag 9 augustus, het begin van het einde van onze reis. Enkele dagen tevoren hadden we onze transfer naar het vliegveld van Saigon geregeld en om 11.00 uur stond er een busje voor onze neus. Vijf uur later stonden we op het vliegveld; de langste transfer die we ooit hebben meegemaakt! Nu nog ruim twee uur vliegen naar Hong Kong, dan even wachten tot ongeveer middernacht, om ten slotte meer dan 12 uur onderweg te zijn naar Schiphol. Lennart zorgde voor de laatste transfer. We waren weer... thuis!